Technika

Praktycznie każdy materiał w jakimś stopniu przewodzi prąd elektryczny, jednak niektóre są substancje są w tym na tyle kiepskie, że zyskują miano dielektryka, czyli materiału, którego używa się do izolacji elektrycznej. W dielektrykach ładunki swobodne słabo się koncentrują albo ich ruchliwość jest bardzo niska. Dobry dielektryk powinien się charakteryzować dużą wytrzymałością na przebicie i małym współczynnikiem strat, a do tego odpowiednim przewodnictwem właściwym oraz przenikalnością dielektryczną. Materiałem elektroizolacyjnym może być gaz szlachetny, olej syntetyczny, drewno, celuloza, termoplasty, szkło. W praktyce najchętniej używa się tych dielektryków, które dobrze sobie radzą z wysoką temperaturą, tak aby warstwa izolacyjna przewodnika nie uległa w trakcie pracy stopnieniu albo zniekształceniu.Z kolei przewodniki elektryczne to takie substancje, które – zgodnie ze swoją nazwą - bardzo dobrze przewodzą prąd elektryczny. Najlepszymi przewodnikami są zdecydowanie metale, choć nie wszystkie pierwiastki z tej grupy mają na tyle wysoką wytrzymałość na czynniki zewnętrzne, nie wszystkie też przewodzą prąd w tym samym stopniu. Do najpopularniejszych metali należy aluminium, które co prawda jest dość kruche, ale ma dobre właściwości elektryczne, w dodatku jest tanim surowcem, co pozwala wykorzystywać aluminium w produkcji na skalę przemysłową. Lepsza jakościowo jest miedź, która obecnie, mimo swojej wyższej ceny, wypiera aluminium. W roli przewodników doskonale sprawdza się także srebro i złoto, jednak ze względu na koszty metale te wykorzystuje się przy produkcji tylko niektórych elementów układów scalonych.W przyrodzie występuje też zjawisko nadprzewodnictwa. Pojawia się ono w bardzo niskich temperaturach i polega na tym, że materiał ma zerową rezystancję. Póki co, nie udało się jeszcze wynaleźć nadprzewodnika zdolnego do pracy w normalnej temperaturze.